Ortografia
Łacina używa alfabetu łacińskiego. W chwili obecnej do zapisu łaciny używa się trzech odmianek tego alfabetu:
- odmianka starożytna, składa się spośród 23 liter: tudzież B C D E F G H I K L M N O P Q R S T V X Y spośród tudzież b c d e f g h i k l m n o p q r s t obok x y z
- odmianka barokowa (od XVI w.), składa się spośród 25 liter: tudzież B C D E F G H I J K L M N O P Q R S T obok V X Y spośród tudzież b c d e f g h i j k l m n o p q r s t obok v x y z
- odmianka szkolna (od XIX w.), składa się spośród 24 liter: tudzież B C D E F G H I K L M N O P Q R S T obok V X Y spośród tudzież b c d e f g h i k l m n o p q r s t obok v x y z
Różnice dotyczą zapisu półsamogłosek [j] oraz [w] (wymawianego jak nasze "ł"). W odmiance starożytnej zapisujemy je poprawnie w charakterze 'I' -'i' oraz 'V'-'u', w odmiance barokowej w charakterze 'J'-'j' oraz 'V'-'v', natomiast odmianka szkolna stanowi kompromis pomiędzy tymi dwiema i ma zapis 'I'-'i' oraz 'V'-'v'.
W starożytności alfabet język Cycerona proszek ledwo jeden forma liter odpowiadający dzisiejszym kapitalikom. Odmiany pisma, tzw. kapitała czy kursywa istniały ledwo spośród racji na owo czym i na czym pisano.
Nie stosowano również interpunkcji. Jedynym znanym znakiem interpunkcyjnym było punctum, używane do zaznaczania przerw międzywyrazowych w inskrypcjach rytych w kamieniu czy malowanych. W listach, książkach i notatkach nie stosowano i tego. Wyglądało owo że tak powiem tak:
CFABVLLIVSMACEROPTIOCLASSISPRMISENATIVMIII
TIGRIDEEMITPVERVMNATIONETRANSFLVMINIANVM...
Transkrypcja: C. Fabullius Macer, optio classis praetoriae Misenatium triere Tigride emit puerum natione Transfluminianum...
Ponieważ pisane w ów maniera teksty są dla osoby niewyćwiczonej raczej trudne w czytaniu, współcześnie stosuje się następujące reguły ortografii i interpunkcji:
- wielką literą obowiązkowo pisze się imiona i nazwiska osób oraz wszelkie inne nazwy własne (tak samo, jak w języku polskim): Marcus Tullius Cicero, Iuppiter, Londinium, Roma, Gallia, Mare Rubrum, Mons Aventinus itd.;
- odmiennie od chwili języka polskiego wielką literą pisze się również przymiotniki i przysłówki pochodzące od chwili nazw własnych: Romanus, lingua Latina, Graece loqui itd.;
- odmiennie od chwili języka polskiego wielką literą pisze się nazwy miesięcy oraz dni miesiąca: Ianuarius, Februarius, Martius, Aprilis, Maius, Iunius, Iulius, Augustus, Quinctilis, Sextilis, September, October, November, December, Kalendae, Nonae, Idus;
- nie ma obowiązku stawiania wielkiej litery spośród początku zdania;
- nie ma obowiązku pisania wielką literą rzeczownika pospolitego deus;