Fonetyka
W fonetyce język łaciński należy aż do grupy kentumowej języków indoeuropejskich, dokąd dawne spalatalizowane [k'] ponad w [k], oraz nie w sybilant.
Język krajowy dla odmiany należy aż do grupy satemowej, i w ten rodzaj np. wyraz "sto", w polskim zaczyna się na [s] ([sto]), w łacinie na [k] ([kentum]).
Oryginalna wymowa łacińska z kiedy niekiedy uległa zmianom: [k] i [g] poprzednio samogłoskami przednimi [e] oraz [i] uległy przemianie: [k] w [c], [cz] lub [s], [g] w [ż] lub [dż].
Ponieważ zmiany fonetyczne przebiegały różnie w różnych krajach (np. [c] poprzednio [e] daje w IX wieku [c] we Francji, jednakże [cz] w Italii), dokonano unifikacji wymowy w oparciu sugestii Erazma z Rotterdamu. Jest owo w ten rodzaj zwana wymowa restytuowana.